Por algunha razón, Francis Ford Coppola nunca quería facer ningunha parte máis desta saga, aínda que o público e a industria o pedían repetidamente. Tragou coa segunda, pero negouse coa terceira, e tardou case vinte anos en aceptar. Obviamente, o reparto xa estaba bastante cambiado, porque o tema daba un xiro considerable.
"O Padriño III" foi dirixida por Francis Ford Coppola en 1990 (as outras eran de 1972 e 1974). En cabeza seguía Al Pacino (a gran estrela da saga, aínda que sempre sae Marlon Brando na promoción), con secundarias como Talia Shire e Diane Keaton. Xa non está Robert Duvall, porque parece que pediu un pastón e non quixeron darllo. Pero aparecen novas estrelas como Andy García, Sofia Coppola (parece que inicialmente ía ser Winona Rider), Eli Wallach ou Joe Mantegna.
Basicamente a cousa vai de que Michael xa vai vello, perdeu forza e poder, e quere legalizar os seus asuntos, e pretende facelo aliándose co Vaticano en negocios inmobiliarios. No Vaticano hai xente á que lle parece ben, pero a outra non tanto. El pretende non meterse en líos, pero os líos veñen a el, e aparece o seu sobriño Vincent, o máis enérxico e que lle recorda máis á súa xuventude, que vai facéndose co poder.
A parte final da cinta é en Sicilia, onde vai debutar na ópera o seu fillo como cantante, opción que el non quería, porque prefería que fora avogado, pero a súa ex-muller conseguir convencelo. Obviamente, na propia Sicilia, saen de novo todos os mecanismos da mafia, e o final é bastante apoteósico, con moitos dos personaxes principais morrendo na última escena, incluído o Papa Xoán Pablo I, que durou pouco tempo vivo (na realidade tamén).
No espazo de cine clásico da 2 botaron nos últimos días as tres partes da saga de "O padriño". A semana pasada non vin a primeira parte, porque xa a vira hai poucos meses, cando foi a anterior emisión. Pero esta semana botaron a segunda e a terceira, que eu xa as vira, pero había moito tempo. Ou sexa, italianos e italo-americanos matándose entre sí por razóns nunca moi claras.
"O Padriño II" foi dirixida por Francis Ford Coppola en 1974. Ten un reparto algo ou bastante parecido á primeira parte, aínda que tamén é certo que naquela morre bastante xente, sobre todo ao final. As principais aparicións son as de Robert De Niro, que fai de Vito Corleone xoven que está medrando en Nova Iork. E tamén pode destacar Lee Strasberg, que fai de Hyman Roth, un dos principais amigos e despois rivais de Michael, que está sobre todo asentado en Miami.
O máis peculiar desta parte é que a metraxe se reparte entre dúas historias. Por unha banda, os comezos do século XX, cando Vito chega a Nova Iork sendo neno, comeza a facerse un home, e vendo as inxustizas do xefe da mafia local, decide matalo para ocupar o seu lugar. Robert De Niro está moi convincente nese papel. A outra vía trata de que Michael e a familia están asentados en Nevada, controlan hoteis e casinos nas Vegas, pero está a punto de morrer nun atentado na súa propia casa. Comeza a investigar quen puido ser o traidor, como pasa sempre nestas tramas mafiosas, e acaba cargándose a case todo o mundo e reafirmando o seu poder.
Haberá que poñer ese título para diferenciar esta película da outra que vin hai pouco baseada neste relato (está un pouco máis abaixo no blog). Si, parece que a historia me está gustando. Xa dixen: o personaxe de Sherlock Holmes gústame moito, a ver se podo ler e ver todo o que poida proximamente. A película non é moi longa, sobre hora e cuarto, está en Youtube, pero recoñezo que tiven que vela de novo uns días máis tarde do primeiro intento, porque a primeira noite que me animei, semella que estaba máis canso do que parecía, e quedei durmido nalgunhas escenas do medio, e despois non entendía o final.
Esta versión de "O sabuxo dos Baskerville" foi dirixida por Sidney Lanfield en 1939. Os dous actores principais foron os que protagonizaron aquela saga da 20th Century Fox nos anos 40: Basil Rathbone como Sherlock Holmes e Nigel Bruce como Doutor Watson. Nesta película tamén ten bastante protagonismo Richard Greene, que fai de Henry Baskerville. E tamén recoñecín a John Carradine, o pai do clan Carradine, que fai do maiordomo dos Baskerville, que ten certa relevancia.
A historia vén sendo a de sempre. A familia Baskerville ten sobre ela unha suposta maldición que vén de hai varios séculos, cando Hugo de Baskerville cometeu unha tropelía e foi devorado por un sabuxo nos pantanos de Devonshire. Acaba de morrer Charles Baskerville, aparentemente do mesmo xeito.
A noticia chega a Sherlock Holmes, e pídenlle axuda para resolver o caso e, de paso, protexer a Henry Baskerville, último da saga, que vén dende Canadá para facerse cargo da herdanza e propiedades. Comezan a pasar cousas raras, como un intento de asasinato e a desaparición de obxectos de Henry no hotel, como unha bota vella.
Chegan á súa mansión nos pantanos, e nótase que o ambiente está bastante enrarecido. Na zona dos pantanos viven algunhas persoas máis, como un preso fuxido da prisión, que morre atacado tamén por un sabuxo, e que levaba roupa de Baskerville (por unha razón que aquí non imos explicar, vede a película). E tamén vive unha familia que ao final ten certo grao de cercanía familiar cos Baskerville.
Notei algúns cambios de certa relevancia entre esta versión e a de 1959, e sospeito que esta é máis fiel ao libro e na outra tomáronse máis liberdades. Non lin o relato, pero creo que pode ser así.
Hai uns días botaban esta película no cineclub da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda. Non podía pasarme por alí para vela, pero si vela na miña casa, xa que está en Youtube. É unha película semi-sonora (curioso concepto) pero nin o seu título nin o nome do seu director me soaban de nada, así que me entrou a curiosidade. Pero tampouco me chamou demasiado a atención, agás a curiosidade técnica de ser semi-sonora. En dúas ou tres escenas, a conversa entre os dous amantes oíase perfectamente, aínda que versión orixinal en inglés. No resto da metraxe era unha película muda convencional, con rótulos e todo iso.
"Soidade" foi dirixida polo húngaro Paul Fejos (non oíra falar na miña vida) e no elenco destacan máis que claramente os que protagonizan os dous papeis principais: Barbara Kent e Glenn Tryon (tampouco me soan de nada).
A historia é simplona. Mary e Jim viven sós na gran cidade, pero atópanse razonablemente sós a pesar de ter amigos e compañeiros de traballo. Un día coñécense de casualidade no parque de atraccións de Coney Island e namoran, e a partir dese intre, aínda que intentan estar sempre xuntos, sempre sucede algo que o impide.
Quería seguir vendo contidos da nova plataforma da TVG chamada "agalega.gal" e pensei que a película "Código Emperador" podía estar ben. Eu agradezo moito poder ver contidos en galego. Está ben, pero tampouco é nada do outro mundo. De momento, e non sei por que razón, na miña smart TV esta plataforma non se ve aínda demasiado ben, cando vexo unha película e levo algún tempo, como media hora, sae a famosa ruleta do "streaming" e ralentízase. Tecnicamente, non ten moito sentido, pero espero que vaia desaparecendo. As primeiras cousas que vin en RTVE Play tamén lles pasou o mesmo.
"Código Emperador" foi dirixida por Jorge Coira (xuraría que aparece nalgunha escena ao estilo de Hitchcock) en 2022. Os papeis principais son para Luis Tosar, Alexandra Masangkay, Georgina Amorós, Denis Gómez, Laura Domínguez e Miguel Rellán. Algunhas escenas foron rodadas na Coruña, lembro ter visto o Pazo da Ópera e algúns outros escenarios tipicamente coruñeses.
Juan é un tipo que traballa para o servizo secreto. Está espiando a unha parella que supostamente trafica con armas, e para conseguir infiltrarse na súa casa, finxe que recibe unha paliza para liarse coa súa criada filipina, pero ao final resulta que acaba colléndolle cariño.
Os seus compañeiros de equipo comezan a ver con preocupación esta relación, e comezan tamén a espialo e a desconfiar del, el decátase e comeza a facer o mesmo con eles. Está claro que a cousa non vai ben. Ten de man a unha amiga xornalista á que lle vai filtrando cousas de cando en vez. Como esta vez a cousa vai regular dille que é posible que lle dea un soplo ben grande con información moi detallada de todas as operacións nas que el está metido, que non son poucas.
Como a película é reciente, non vou desvelar moito máis, por se vos entra o interese de vela. Por certo, acabo de atopala completa en Youtube, pero en español, claro.
Supoño que xa comentei aquí algunha vez que son moi fan do personaxe de Sherlock Holmes dende hai décadas, e está claro que non son a única persoa do mundo á que lle pasa. Se non me equivoco, iso vén dende a miña infancia. Porque aínda teño por casa un fascículo dunha colección con relatos de terror ou thriller, que editou Bruguera a principios dos anos 80. Nese fascículo, dedicado a ese personaxe, veñen uns 8 ou 10 relatos que lin con paixón no seu día.
Cada certo tempo lembro esta teima, e vexo en Youtube algunha das vellas películas dos anos 40 baseadas (ou non) nos relatos de Arthur Conan Doyle. E se vistes este blog hai unhas semanas (ou sexa, algo máis abaixo), vin hai pouco na Filmoteca de Galicia unha magnífica versión de "O sabuxo dos Baskerville", que reavivou este lume. Así que unha noite volvín a Youtube para ver algunha película deste personaxe, calquera me podía valer. E caeu esta.
"A garra escarlata" foi dirixida en 1944 por Roy William Neill, que se especializou nas películas desta saga. Os dous papeis principais foron para Basil Rathbone e Nigel Bruce (facendo de Sherlock e Watson, obviamente). Hai moitos e moi bos secundarios pero non me soa absolutamente ningún. Que quede claro que esta película non está baseada en ningún relato de Conan Doyle, senón que está inspirada precisamente no "Sabuxo dos Baskerville", en canto a ambientación e tipo de misterio.
Sherlock Holmes e o Doutor Watson están en Quebec nun congreso de ocultismo, e alí coinciden con Lord Penrose, que precisamente preside a sociedade canadiense de ocultismo. Están discutindo sobre unha estraña lenda da vila na que vive Lord Penrose, que provocou a morte de moitas ovellas degoladas nos últimos tempos, o que fai pensar a algúns aldeanos que hai un animal moi fero que ninguén consegue ver nin localizar.
Obviamente, Holmes non cre niso, pero cando están alí, reciben a noticia de que a muller de Lord Penrose acaba de morrer do mesmo xeito, e desprázanse todos ao lugar para investigar. Holmes faise o despistado e manda a Watson a investigar á taberna, a ver que información pode conseguir. Mentres, el mesmo, de incógnito, tamén comeza a investigar noutros lugares cercanos. Sen desvelar moito o final, acábase descubrindo que o asasino é un antigo actor con moita capacidade de mimetismo e transformismo que pasa desapercibido na comunidade desenvolvendo varios papeis diferentes.
Hai unhas semanas estreouse no Teatro Rosalía da Coruña "Reconversión", a última obra da compañía Ibuprofeno Teatro. O pai de Santiago Cortegoso, director da compañía, traballou durante 30 anos no asteleiro ASCON, que estaba en Meira, concello de Moaña (ou polo menos, iso está dicindo el continuamente, que tamén actúa nesta obra). Sufriu a crise do sector naval dos 80 e os 90, que deu lugar á reconversión que dá título á obra. Polo que di tamén o actor-director na obra, pero non sei se é certo, estaba nunha crise creativa (el, non o pai), e ocorréuselle esta idea, porque cando quixo preguntarlle ao seu pai por esta historia, xa estaba moi maior e perdera a memoria.
A obra resulta moi amena de ver, está soando música continuamente porque os seis actores e dúas actrices tamén tocan instrumentos musicais formando algo así como unha charanga. De feito, a obra comeza e remata con todo o grupo entrando ou saíndo polo patio de butacas tocando música. As oito persoas que actúan son: Artur Abad, Cristina Collazo, Santiago Cortegoso, César Goldi, Celia González, Davide González, Fran Lareu e Nani Matos.
Hai unhas semanas celebrábase o Día dos Medios en Galego que, obviamente, non tivo demasiada repercusión. Pero os máis interesados no tema soubemos que un dos actos "estrela" ía ser un concerto que tivo lugar no Playa Club da Coruña. Tocaban dous grupos de música que cantan en galego, e neste caso tamén están unido polo feito de que todas as súas integrantes son mulleres.
O primeiro dos grupos é Leria, catro (polo que semella, xa son cinco) rapazas da Coruña que tocan un pop-rock bastante fresco. Xa as vira actuar no xuño pasado no festival que organizou "Aquí tamén se fala" no barrio da Cidade Escolar. Alí era un concerto ao aire libre, ruído de tráfico, etc., e non me deran moi boa impresión. Nesta ocasión, ao ser nunha sala pechada, e cunha grande calidade de son, parecéronme moi boas.
O segundo grupo é A Banda da Loba, para min unha das mellores que hai actualmente no país, con diferenza. Xa debía ser a terceira ou cuarta vez que as veía, e sempre ofrecen concertos moi amenos e interesantes. Están presentando o seu quinto disco, titulado "Lovismo". Cambiaron de guitarrista, antes estaba Inés Mirás (parece que tivo que deixar o grupo por enfermidade, polo que lin nalgures) e ficharon a Iria de Cabo, que demostrou sobradamente o seu virtuosismo no instrumento.
Teño constancia de algunha xente que asistiu a este concerto sen saber moi ben onde ía e ficou moi gratamente sorprendido, sobre todo co segundo grupo.
Hai unhas semanas botaron no espazo de cine clásico da 2 unha película do Oeste estadounidense que non coñecía. Soábame algo o título, pero non sabía se era unha película ou outra cousa. Polo visto, houbo unha versión anterior dos anos 30 que foi moi exitosa en premios, moito máis ca esta, pero a máis lembrada é este dos anos 60.
"Cimarrón" foi dirixida en 1960 por Anthony Mann, e aínda que o elenco é moi extenso e solvente, destacan poderosamente o actor e a actriz que fan os dous papeis principais: Glenn Ford e María Schell.
A verdade é que a historia é algo curiosa e atípica. Reflexa a expansión dos Estados Unidos cara ao oeste, e o reparto (salvaxe, como pasa sempre por alí) do territorio do estado de Oklahoma a finais do século XIX.
Un matrimonio recén formado por Yancey Cravat e a súa muller Sabra, non moi ben aceptado pola familia dela, chega a esa "carreira" coa intención de coller uns bos terreos para converterse en granxeiros, oficio no que tiñan nula experiencia. Yancey xa era coñecedor dun lugar perfecto para esa actividade. Pero o salvaxismo desa carreira fai que non consigan eses terreos porque se lles adianta unha muller de licenciosa vida que parecía coñecer moi ben a Yancey, aínda que el facía todo o posible por ocultalo.
O caso é que, perdida esa oportunidade (como se non houbera sitio para ser granxeiro en Oklahoma), deciden montar un xornal, para retomar o proxecto dun vello amigo que xa se dedicaba a iso en Texas, e que morreu nesa salvaxe carreira. Para ese oficio tampouco teñen experiencia, pero semella que pode ser algo máis asequible.
E teñen un certo éxito nesa profesión. Pero o problema é a diferenza de caracter entre Yancey e Sabra. El é moi idealista e embárcase en todo tipo de proxectos que pretenden "salvar o mundo", como loitar contra foraxidas, a favor dos indios americanos, contra os incipientes magnates do petróleo de Oklahoma (algún deles era amigo seu), contra España en Cuba, e finalmente na I Guerra Mundial, na que finalmente morreu, porque se viu "obrigado" a ir.
Pola contra, a súa muller Sabra era moito máis práctica e pragmática, e levou adiante o xornal durante toda a súa vida con bastante éxito. Nos últimos anos de vida xa non estiveron xuntos porque tiñan proxectos de vida diferentes, e enterouse por carta da morte de Yancey, e tampouco lle sorprendeu demasiado.
Hai unhas semanas asistín no Teatro Colón da Coruña a unha gala titulada "Conexión Atlántica". Tocaban catro grupos coruñeses e a verdade é que non me atraía demasiado. As entradas eran de balde e non tiña intención de asistir, pero alguén ofreceume unha entrada e animeime, pero parece que a miña intención inicial era a correcta, porque non me pareceu gran cousa. Ao final entereime de que o evento era algo así como a traca final do 25 aniversario da sala Mardi Gras (pero non o poñía en ningún sitio, aínda que algunha mención se fixo durante a gala.
O evento estivo presentado por Diana Sieira, e os grupos que tocaron foron:
- Filloa'zz Quintet: Un quinteto (en Youtube atopei un vídeo do cuarteto, pero tampouco busquei demasiado) cun elevado nivel de virtuosismo, como pasa sempre no mundo do jazz. O grupo é instrumental pero fixéronse acompañar de varias cantantes, entre elas Leticia Rey, que cantou en brasileiro a única canción da gala que non foi en inglés (indicio moi revelador).
- Imägo: Unha cantante acompañada dun home orquestra que é capaz de tocar simultáneamente guitarra, bombo e pandeireta (estes dous últimos cos pés). Non soaban mal, pero obviamente resultaban moi monótonos, porque os timbres eran sempre os mesmos. Tocaron nalgún descanso mentres cambiaban os instrumentos dun grupo para o seguinte.
- Greasy Belly: Rock americano con cantante home que tamén se fixo acompañar doutras voces, como a de Leticia Rey.
- Rockers go to hell: Rockers tradicionais e xa moi coñecidos na cidade.
Acabo de rematar o volume 114 da Colección Galega 120 da Voz de Galicia, que editou este xornal no ano 2002, cando se cumprían 120 anos da súa fundación. Como xa deberíades saber se ledes este blog de cando en vez, esa colección ten 120 volumes, así que só quedan 6 para rematala.
Este volume titúlase "As palabras no exilio" e o seu autor é Xesús Alonso Montero (que, por certo, anda xa cerca dos 100 anos). Cando o collín non tiña nin a máis mínima idea da súa temática e xénero, pero aclarouse todo axiña en canto abrín o libro e vin o subtítulo (que non consta na portada), que é "Biografía intelectual de Luís Seoane".
Basicamente trata de todo o que fixo na súa vida Luís Seoane excluíndo a súa faceta de artista. Como fixo de todo, como escribir, editar, radio, e moitas outras cousas, hai bastante que contar. Viviu case 70 anos, a medias entre Galicia e Arxentina, aínda que parece que a maior parte foi en Bos Aires, onde estaba asentado e era considerado un líder intelectual.
Pero este libro abriume os ollos sobre unha situación que xa me percibir nalgunha outra ocasión, e que non coñecía ben. Nos seus últimos dez anos de vida, Castelao tamén viviu en Bos Aires, e como a dictadura franquista estaba no seu apoxeo, debeu coincidir alí con Seoane, e a min non me soaba que fixeran nada xuntos, e parecíame algo raro.
Polo que parece, aínda que Seoane era galeguista, tamén tiña certa relación cos comunistas, e iso non lle gustaba a algúns exiliados galegos. Aos que si lles gustaba, xuntábanse moito nunha tertulia en Bos Aires, pero aos que non lles gustaba tanto, non tiñan relación con eles. E entre os que non lles gustaba tanto (ou nada), estaba o entorno de Castelao cando rematou asentándose nesa cidade. Polo que insinúan no libro, Castelao estaba arrodeado dunha corte de aduladores algo mediocres que eran máis ben de ideoloxía conservadora, e que lle recomendaban a Castelao que non colaborara cos outros. Por certo, se un consulta as listas de integrantes das dúas faccións, agora son bastante máis coñecidos os da tertulia pro-comunista que o entorno de Castelao. Pero tamén hai que ter en conta que o autor do libro ten máis marcada tendencia comunista que galeguista (polo que teño entendido), así que, se cadra, tampouco é fonte máis fiable para informarse sobre isto.
O que si está claro é que dous personaxes da talla de Castelao e Luis Seoane coincidiron uns dez anos vivindo na mesma cidade, liderando diferentes grupos do galeguismo, e practicamente nin se atoparon nin fixeron nada xuntos. Polo tanto, algo debía pasar.
Remato esta serie de catro artigos seguidos (os tres anteriores deben estar xusto debaixo deste) dedicados a películas da Hammer que botaron nas últimas semanas no CGAI, con esta baseada nunha das historias máis famosas de Sherlock Holmes, a xenial creación de Arthur Conan Doyle. Sospeito que esta si debe ser bastante fiel á historia orixinal, pero non puiden comprobalo. Hai xa décadas que teño un libriño con varios relatos deste personaxe, e estaba convencido que este era un deles, pero trabuqueime. A única referencia que teño é a serie británica da década pasada protagonizada por Benedict Cumberbatch e Martin Freeman. Lembro que este capítulo era parecido, pero non lembro o desenlace.
"O sabuxo dos Baskerville" foi dirixida por Terence Fisher en 1959. Aos tradicionais Cushing e Lee (que esta vez non fai de monstruo, senón de aristócrata) uniuse esta vez André Morell, facendo do Doutor Watson. Como curiosidade, diremos que se usou como castelo dos Baskerville o mesmo que se usou uns anos antes como castelo de Drácula.
Un médico vai a Londres visitar a Holmes e Watson para pedirlles axuda. A saga dos Baskerville está desaparecendo, aparentemente debido a unha maldición herdada dun ancestro que era moi mala xente. Charles, o penúltimo da saga, acaba de morrer devorado por un feroz can, e xa só queda o último da saga, Henry, que vén do estranxeiro.
Reúnense con el en Londres, antes de ir á súa mansión, que se atopa no páramo inglés, e a Henry non parece facerlle demasiada graza a contratación dun detective para parar unha suposta maldición na que el non cre. Pero está a piques de morrer pola picadura dunha tarántula que aparece nunha das súas prendas de forma sorpresiva, e convéncese de que algo raro está pasando.
Watson acompaña a Henry á súa mansión, porque supostamente Holmes ten que quedar arranxando algunha cousa en Londres, pero realmente Sherlock chega alí pouco despois ca eles, e ponse a pasear polo páramo, para intentar entender que está sucedendo alí. Entérase de que por alí anda un presidiario que fuxiu da prisión cercana, e tamén atopa a uns campesinos que viven no medio do páramo, e que teñen unhas actitudes máis ben estrañas.
Acaba descubrindo que o presidiario fuxido é irmán da criada dos Baskerville, e que os campesinos do páramos son descendentes dos Baskerville, e beneficiarios da posible herdanza, e son os que gardan a un enorme sabuxo con fame nunha mina cercana, e sácano de cando en vez para facer fechorías.
A terceira película que vin da produtora Hammer no CGAI nas últimas semanas (ver as dúas anteriores xusto nos artigos que están debaixo, e enriba deste estará a cuarta e última) foi esta ambientada (en parte) en Exipto. Non teño nin idea de se hai unha novela orixinal (como si pasaba con Frankenstein e Drácula), pero non me soa, así que aquí si que voaron libres ao inventar a trama, polo que parece.
"A momia" foi dirixida por Terence Fisher en 1959, con Peter Cushing e Christopher Lee nos papeis principais (Cushing de investigador ou creador, e Lee sempre de monstruo terrible), e nos papeis secundarios destaca George Pastell e Yvonne Furneaux (con moi poucas pero relevantes aparicións).
A finais do século XIX, unha familia de arqueólogos formada por un fillo, o seu pai e o seu tío atopan a tumba dunha princesa exipcia, chamada Ananka, que era adoradora do deus Karnak. O fillo ten unha perna rota e entran na tumba só o pai e o tío, a pesar das ameazas dun tipo que aparece por alí. O tío sae un momento para contarlle ao seu sobriño a riqueza do achádego, e dende fóra só escoitan os berros do pai, ao que atopan en estado catatónico, aínda que non saben moi ben por que.
Uns anos máis tarde, xa en Inglaterra, o pai cóntalle ao fillo que foi o que pasou cando quedou só na tumba de Ananka, e tanto el como o tío morre asasinado pola momia. Pero quen é a momia? A momia é o cadáver revivido de Kharis, un antigo sacerdote e servidor de Ananka, que reviviu cando o pai e o tío do arqueólogo (John) entraron na súa tumba. Agora, aquel señor raro que os ameazou cando ían entrar, trasladou a Kharis a Inglaterra, para intentar vengarse dos tres que violaron a tumba da súa princesa.
O único que xa queda vivo é John, e é atacado na súa propia casa pola momia, A muller de John intenta defendelo, e nese momento descúbrese o gran parecido físico entra a antiga princesa Ananka e Isobel, a muller de John, e iso paraliza á momia, que decide marchar. O adorador de Karnak pensa que a momia matou a John, porque raramente falla nas súas operacións.
Pero John vai visitar a ese adorador, que queda sorprendido porque aínda estea vivo, e ordea un novo ataque a John na súa casa. A momia repite o ataque, pero agora xa todos saben que Isobel pode axudar a paralo polo seu parecido con Ananka. Inténtano pero Kharis rapta a Isobel e lévaa a un pantano, polo que xa pasara antes. Alí cercan á momia, conseguen separalos lixeiramente e dispáranlle á momia, que se afunde nas augas.
Seguimos coa saga de películas da produtora Hammer que botaron nas últimas semanas no CGAI, agora chamado Filmoteca de Galicia. Esta serie comezou no artigo anterior (ou sexa, o que está xusto debaixo deste). No caso desta película, en Estados Unidos tiveron que cambiarlle o título a "Horror of Drácula" para que non houbera problemas legais coa película de 1931, protagonizada por Bela Lugosi. De novo, colleron a historia orixinal de Bram Stoker, e tomáronse moitas liberdades para ambientala e adaptala como lles petou, e non o vexo mal.
"Drácula" foi dirixida en 1958 por Terence Fisher, e unha vez máis, os papeis estelares foron para Peter Cushing e Christopher Lee. Entre os secundarios, ten un papel relevante Michael Gough (vaia, penso que é a primeira vez que o vexo "de novo", xuraría que sempre o vira xa maior en películas), John van Eyssen (fai de Jonathan Harker, pero dura pouco), e unhas cantas mulleres que acaban seducidas por Drácula, como Melissa Stribling, Valerie Gaunt, Carol Marsh e Janina Faye. De novo, ambientan como e cando lles parece, e desta saga a Hammer chegou a facer nove películas, así que imaxinádevos o delirio total. Por certo, parece que foi esta a primeira película na que decidiron poñerlle "colmillos" aos vampiros.
A diferenza da novela orixinal, Jonathan Harker chega ao castelo de Drácula (que non parece estar nos Cárpatos, senón en CentroEuropa) para facer de bibliotecario, pero pronto descubrimos que é un cazavampiros que intenta matar ao Conde, xa famoso polas súas actividades. É vampirizado por unha muller que estaba presa no castelo e consegue matala dun estacazo no corazón, pero non consegue o mesmo co Conde, que si acaba vampirizándoo a el de novo. Pouco despois chega ao castelo o seu amigo Van Helsing, e descubre o seu cadáver, e que o Conde xa non está alí.
Van Helsing volve á casa da familia de Harker (que tamén está en Centro Europa, e non lonxe do castelo de Drácula, que raro todo isto!!) para dar a mala noticia e entérase de casualidade de que Lucy, a novia de Harker, está enferma, e semella que está sendo vampirizada. Así que Van Helsing comprende que o Conde está vingándose da morte da muller que tiña no seu castelo na muller de Jonathan Harker.
O irmán de Lucy comeza a ser consciente da gravidade do tema e comeza a axudar a Van Helsing. Pero nese momento xa está tamén vampirizando á súa muller, Mina Harker, que foi raptada polo Conde e levada ao seu castelo. Perségueno ata alí, e Van Helsing consegue matar ao Conde da forma tan fantástica que pode verse no vídeo que tedes aí debaixo.
A Hammer foi unha produtora cinematográfica británica que tivo bastante éxito durante varias décadas facendo películas de terror gótico. Comezaron a mediados dos 50 e remataron a finais dos 70, polo menos a saga que estou disfutando eu agora. Porque no CGAI decidiron botar un ciclo de películas dirixidas por Terence Fisher e protagonizadas por Peter Cushing e Christopher Lee (por algunha razón que descoñezo, no CGAI titulan o ciclo como "Fisher/Lee" nada máis, se cadra botan algunha na que non estaba Cushing).
"A maldición de Frankenstein" foi dirixida por Terence Fisher no ano 1957. No elenco destacan, como non, Peter Cushing e Christopher Lee (este encarna ao "monstruo", habitual nel, pero ten moita menos presenza que Cushing). Como secundarios destacan Robert Urquhart e Hazel Court. A historia está "libremente baseada" na famosa novela de Mary Shelley, pero vaia, que se toman bastantes libertades, tanto é así, que fixeron cinco películas máis baseadas neses personaxes.
Víctor Frankenstein é un barón que, morréndolle a familia cando era novo, queda baixo a tutela de Paul Krempe, amigo da familia e eminente científico. Xuntos van traballando na posibilidade de crear vida ou recuperar a dun ser xa morto, e conseguen revivir a un can facendo estraños experimentos.
A Krempe xa lle chega con isto, pero a Frankenstein non, que quere crear vida humana a partir de cadáveres, pero a Krempe parécelle inmoral. Frankenstein segue avanzando nas súas investigacións, e semella que non vai mal encamiñado. Chega incluso a matar, facendo que pareza un accidente, a un eminente profesor ao que invitou á súa casa, para despois ir á súa tumba e extirparlle o cerebro. Krempe sorpréndeo facendo isto e o cerebro cae e queda danado, pero aínda así, Frankenstein faise con el. É a peza perfecta que lle faltaba, un cerebro sabio e experimentado, o que el non sabe é que quedou perxudicado pola caída.
En paralelo con todo iso, Víctor está prometido coa súa curmá Elizabeth, pero tamén ten un romance coa súa criada Justine (este Víctor semella un tanto disipado), que nalgún momento lle ameaza con estar embararazada del, cousa que non lle fai demasiada graza.
O caso é que consegue revivir a súa monstruosa criatura, pero o chaval non parece moi espabilado. Incluso se lle escapa unha noite e mata a un par de persoas no bosque. Krempe e Víctor saen buscalo e mátano dun tiro. Pero Frankenstein volve revivilo cando volve ao laboratorio.
Nese momento Justine ameaza a Víctor con dicir en público o da súa relación e embarazo, e o doutor considera que é mellor deixar o tema nas mans do monstruo, que mata á criada. Krempe descubre que o monstruo volve estar vivo, e que é aínda máis perigoso que antes, así que intenta denunciar a situación. Pero todo se desencadea moi rápido. O monstruo intenta atacar a Elizabeth, e Víctor sae para enfrontarse a el, e todo o que consegue é prenderlle lume cun farol de petróleo. O monstruo cae do tellado no que se atopaba xustamente nun tarque de ácido que había no laboratorio. E isto é moi relevante, porque non só morre, senón que se disolve no ácido.
A película remata como comezou (que non o dixen antes). Víctor estaba no "corredor da morte" porque estaba acusado da morte da súa criada (só seis persoas chegaron a saber da existencia dese ser, e só tres quedan vivas: Víctor, Krempe e Elizabeth). Víctor di que foi o monstruo que el creou, pero obviamente ninguén lle cre. O cura que lle estaba atendendo nas súas últimas horas tampouco, e Krempe chega á súa celda, pero "faise o avión", e marcha con Elizabeth.
