O sabuxo dos Baskerville

Remato esta serie de catro artigos seguidos (os tres anteriores deben estar xusto debaixo deste) dedicados a películas da Hammer que botaron nas últimas semanas no CGAI, con esta baseada nunha das historias máis famosas de Sherlock Holmes, a xenial creación de Arthur Conan Doyle. Sospeito que esta si debe ser bastante fiel á historia orixinal, pero non puiden comprobalo. Hai xa décadas que teño un libriño con varios relatos deste personaxe, e estaba convencido que este era un deles, pero trabuqueime. A única referencia que teño é a serie británica da década pasada protagonizada por Benedict Cumberbatch e Martin Freeman. Lembro que este capítulo era parecido, pero non lembro o desenlace.

"O sabuxo dos Baskerville" foi dirixida por Terence Fisher en 1959. Aos tradicionais Cushing e Lee (que esta vez non fai de monstruo, senón de aristócrata) uniuse esta vez André Morell, facendo do Doutor Watson. Como curiosidade, diremos que se usou como castelo dos Baskerville o mesmo que se usou uns anos antes como castelo de Drácula.

Un médico vai a Londres visitar a Holmes e Watson para pedirlles axuda. A saga dos Baskerville está desaparecendo, aparentemente debido a unha maldición herdada dun ancestro que era moi mala xente. Charles, o penúltimo da saga, acaba de morrer devorado por un feroz can, e xa só queda o último da saga, Henry, que vén do estranxeiro.

Reúnense con el en Londres, antes de ir á súa mansión, que se atopa no páramo inglés, e a Henry non parece facerlle demasiada graza a contratación dun detective para parar unha suposta maldición na que el non cre. Pero está a piques de morrer pola picadura dunha tarántula que aparece nunha das súas prendas de forma sorpresiva, e convéncese de que algo raro está pasando.

Watson acompaña a Henry á súa mansión, porque supostamente Holmes ten que quedar arranxando algunha cousa en Londres, pero realmente Sherlock chega alí pouco despois ca eles, e ponse a pasear polo páramo, para intentar entender que está sucedendo alí. Entérase de que por alí anda un presidiario que fuxiu da prisión cercana, e tamén atopa a uns campesinos que viven no medio do páramo, e que teñen unhas actitudes máis ben estrañas.

Acaba descubrindo que o presidiario fuxido é irmán da criada dos Baskerville, e que os campesinos do páramos son descendentes dos Baskerville, e beneficiarios da posible herdanza, e son os que gardan a un enorme sabuxo con fame nunha mina cercana, e sácano de cando en vez para facer fechorías.

Saúdos.