American psycho

Buceando no catálogo de Netflix para ver se tiñan algunha película interesante (non parece que haxa moitas), atopeime con "American psycho". Fíxenme socio do Círculo de Lectores a finais dos anos 80 e sóame que pouco despois saíu unha novela titulada así, que causou certa sensación. Eu non a lin nin merquei, pero quedei sempre coa espiña de que a historia podía estar ben. Algún tempo despois fixeron a película pero ata hai uns días non me animei a vela. En parte, tamén puido pesar o feito de que o papel principal é de Cristian Bale, que me parece un actor moi interesante.

"American psycho" foi dirixida no ano 2000 por unha tal Mary Harron, da que nunca oín falar. Polo visto, a produtora principal substituíu temporalmente á directora e actor principal por Oliver Stone e Leonardo di Caprio, pero ao final marcharon e quedamos co que coñecemos agora. O papel principal e preponderante é para Cristian Bale, pero está acompañado por Willem Dafoe, Jared Leto, Josh Lucas, Samantha Mathis, Matt Ross, Bill Sage, Chloë Sevigny, Cara Seymour, Justin Theroux, Guinevere Turner e Reese Witherspoon.

A historia é doada de contar pero tamén é moi ambigua. É ambigua porque, ao final, non queda moi claro se o que se contou na película é certo ou se son simples alucinacións do personaxe principal. Polo visto, o novelista que creou a historia orixinal, Bret Easton Ellis, queixábase de que a súa novela era tremendamente ambigua nese punto, e que na película todo parecía moito máis veraz ata que na parte final se destapaba esa posible invención.

Vén contando a vida cotiá de Patrick Bateman, un alto executivo de Wall Street, dunha empresa moi potente, na que el e moitos outros homes parecidos a el, semellan competir entre sí tendo todos un mesmo cargo (vicepresidente). Polo que se lle ve a el, moito traballo non é que fagan, teñen un despacho con secretaria, pero cando están alí, non parecen estar facendo ningún labor concreto nin produtivo. Por exemplo, compiten por intentar ir aos locais máis exclusivos, pero non sempre o conseguen.

E o que máis se ve é a apariencia e presunción do seu altísimo tren de vida, e a competencia entre eles, pero unicamente nese aspecto. Van aos restaurantes máis exclusivos, xuntos ou coas súas novias ou mulleres, que ás veces intercambian sen demasiado rubor. Polo visto, case todos eles envexan a un igual, chamado Paul Allen (Jared Leto), porque parece que é o que ten máis glamour. De feito, vese unha "simpática" escena na que todos amosan as súas tarxetas de visita, para intentar impresionar aos outros. E a competencia é do máis estúpido, porque todas as tarxetas teñen o fondo branco, pero diferentes tonalidades, e diferéncianse no tipo de letras e en efectos tridimensionais como o relevo. Pero a de Paul Allen é a máis estilosa, polo visto.

Vaise vendo como Patrick Bateman mata a varias persoas, como un mendigo, algunhas mulleres coas que participa en orxías, e tamén mata a Paul Allen un día que consegue quedar con el, pero comproba totalmente compunxido que Paul nin sequera sabe como se chama e que se dirixe a el co nome doutro compañeiro da empresa.

A partir deste momento aparece un detective (Willem Dafoe) que intenta averiguar que pasou con Paul Allen, xa que hai uns días que está desaparecido e non dá sinais de vida. Aparentemente, consegue desviar a atención, aínda que o detective non está totalmente convencido.

Unha noite, faille unha confesión por teléfono ao seu avogado, mencionando a todas as persoas ás que matou, onde están os seus cadáveres e todo iso. Aparentemente, non pasa nada, e uns días máis tarde, atópase con ese avogado, e dille que pensou que era unha broma, aparte do feito de que este avogado tamén lle chama por outro nome, porque tamén o confunde con outro compañeiro da empresa. Ademais, pensou que era unha broma porque Patrick confesou o asasinato de Paul Allen, pero o avogado estivo ceando con el hai uns días en Londres.

En definitiva, que rematas a película sen saber se foi verdade todo o que viches, se son alucinacións do personaxe principal ou se pasa outra cousa aínda máis retorcida. Está ben para comprobar que, seguramente, a xente que se move neses entornos é así de imbécil (se cadra non é certo), pero pouco máis.

Saúdos.