30 anos de Rock Bravú

Hai uns días celebrouse no Teatro Colón da Coruña un acto moi emotivo, que conmemoraba os 30 anos dende que uns rapaces galegos se conxuraban nunha aldea de Chantada para poñer en marcha un movemento chamado o Rock Bravú, que viña sendo algo así como punk-rock de base rural galega. Casualmente, ese movemento tivo moito que ver tamén co comezo dun programa infantil da TVG chamado o "Xabarín Club", no que alguén tivo a xenial idea de facer vídeos deses grupos galegos con letras ao xeito de karaoke, e que tiveron moito éxito. Estase intentando repetir ou recuperar aquelo, pero non semella doado, e moito menos coa deriva actual da TVG.

O evento comezou coa proxección do documental "Bravú XXX", producido por Nós Televisión, e conducido por Xurxo Souto, que foi a alma da festa, obviamente, tanto no documental como no concerto posterior. Aínda non atopei o vídeo en Youtube, aínda que dixeron que todos os seus contidos son de libre acceso alí, pero se cadra aínda non o subiron, porque teoricamente se estreou alí.

Despois veu un concerto da Banda Xangai, que é unha especie de mestura entre os Diplomáticos de Monte Alto e os Papaqueixos, con algunhas outras persoas de fóra da Coruña, principalmente na sección de ventos, bastante numerosa. Contaron con moitos convidados como Fran Amil, Sés, Richi dos Rastreros, Benxamín dos Impresentables, Xosé Manuel Pereiro, etc.

Saúdos.

Terceiro acto

O outro día fun ao Teatro Rosalía de Castro da Coruña para ver unha obra á que lle tiña certas ganas. Estreouna o Centro Dramático Galego xa no 2021 en plena pandemia (vense imaxes de ensaios e representacións con mascarilla), cando o acceso a teatros estaba máis restrinxido. Non sei se por esa razón ou por outra, aínda non conseguira vela, non lembro se xa viñera á miña cidade. En calquera caso, parece que quedaron contentos co resultado e están facendo xira de novo para que poida vela toda a xente que non o fixo no seu momento.

A obra titúlase "Terceiro acto". Foi creada e dirixida por Andrea Jiménez e Noemí Rodríguez. En principio, semella que foi creada para reivindicar o papel dos actores e actrices veteráns, que en Galicia hai moitas e moi boas. Se non me engana a memoria, o elenco orixinal da obra estaba formado por Eduardo Rodríguez Cunha "Tatán", Roberto Leal, Fernando Morán, Mabel Rivera e e Belén Constenla. Na representación que vimos o outro día, só estaba Fernando e Belén. Os outros actores e actrices foron substituídos por César Cambeiro, César Goldi e María Costas.

A obra trata de algo así como que está previsto facer unha montaxe desa mesma obra, pero por algunha razón, o Centro Dramático Galego decide cancelar o proxecto no último momento para facer outro paralelo con actores, actrices e equipo de xente nova, que pode resultar máis atractivo para o público. Obviamente, os veteráns non aceptan de bo grao a decisión, e deciden pecharse na sede do Centro Dramático Galego para que o proxecto orixinal se retome.

A min agrádame iso de reivindicar o papel dos actores e actrices veteráns, sempre moi profesionais e efectivos, e non deixalo todo en mans de xente nova que aínda non ten un nivel de calidade ganado e adquirido (agás excepcións, claro). Pero a obra en si decepcionoume un pouco, non lle vin moita substancia.

Saúdos.

Malas rúas

Despois de bastante tempo sen ver o espazo de cine clásico da 2 dos luns pola noite, debido a que repoñían películas que proxectaran había pouco tempo, tocaba estrear unha para min descoñecida, titulada "Malas rúas", que me decepcionou bastante, pareceume bastante mediocre. É das primeiras películas de Scorsese e narra a vida no barrio de Little Italy en Nova Iork (aínda que parece que parte da rodaxe foi en Los Ángeles) entre mafiosillos de pouca monta que queren ascender na organización, pero que son moi trapalleiros. Seguro que hai moita a quen lle interesan esas historias, pero parece que a min non.

"Malas rúas" foi dirixida por Martin Scorsese en 1973, e no elenco destacaban Harvey Keitel e Robert De Niro, e como curiosidade, en papeis menores aparecen o propio Martin Scorsese e David Carradine.

Pois nada, o Charly este é un mafiosillo que quere medrar nese mundo, entre outros axudando e traballando para o seu tío Giovanni, que xa é un xefazo moito máis importante. Pero o seu principal problema é a axuda que lle presta ao seu colega, Johnny Boy, que se mete en líos continuamente e que ten continuas débedas que nunca paga. Por se non chegara con iso, Charly está liado con Teresa, curmá de Johnny, que ten epilepsia (aínda que raramente lle dán ataques, pero na parte final da película si ten un), e iso pode meterlle en problemas na organización.

Saúdos.

O home que matou a Antía Morgade

Hai unhas semanas conseguín algo de tempo para ler, un dos meus placeres favoritos. A novela era algo longa, unhas 450 páxinas, pero tamén é certo que é de doada e rápida lectura, moitos diálogos e capítulos curtos, de 3-4 páxinas, así que non levou demasiado tempo.

A novela é "O home que matou a Antía Morgade", unha máis da autoría de Arantza Portabales, que está moi de moda (tamén en castelán), e da que xa lin tres obras, todas cortadas polo mesmo patrón. Sospeito que nunca vai ganar o Nobel de Literatura, pero entretén bastante.

Nesta ocasión a trama xira en torno a un grupo de seis persoas (catro homes e dúas mulleres) que se coñeceron hai máis de vinte anos nun piso de acollida en Santiago de Compostela, xa que as súas familias estaban desestruturadas. Realmente o grupo estaba formado por sete, xa que a sétima era a Antía Morgade do título, que tamén era a irmá dun dos outros, e que se suicidou naquel piso de acollida debido a algo que se vai desvelando na novela.

Os seis supervivintes xúntanse moito tempo despois en Compostela para cear, debido á volta dun deles a España, que é un famoso biólogo moi querido pola poboación, xa que foi unha das caras visibles da ciencia durante a pandemia. Esa cea ten lugar a noite do 24 de xullo, e durante os fotos artificiais, un deles aparece morto na mesa. Ninguén sabe quen foi, todo estaba a escuras na terraza para ver ben o espectáculo, e todos saben da noticia ao volver á mesa, onde está o morto.

Comeza un período de paranoia, e todos pretenden culpar a un antigo monitor que tiveran no piso de acollida, que algún tempo despois da morte de Antía Morgade fora culpado de abusos sexuais a moitas rapazas que pasaran por aquel piso. Ademais xúntase que un dos detectives investigadores foi compañeiro de clase de varios deles, así que a cousa se lía algo máis.

Non hai moito que dicir, entretén, non é unha marabilla pero déixase ler.

Saúdos.

Ingrávida

Hai pouco convidáronme a un concerto da xira "Ingrávida" de Mercedes Peón que tiña lugar no Ágora da Coruña. Aínda que me gusta moito a súa música, espertábame un certo receo por unha confusión da que só eu tiven a culpa. Estivera buscando música súa para unha entrevista que lle fixemos na radio hai un par de anos, e baixo o título de "Ingrávida" viñan unha serie de pezas tremendamente experimentais, instrumentais (iso non me preocupa en absoluto) e acompañando danza contemporánea (iso xa me preocupa algo máis) que eran difícilmente dixeribles, e pensei que o concerto consistiría nalgo como iso, e non o tiña eu demasiado claro.

Pero resulta que a xira "Ingrávida" de Mercedes Peón non se trata diso (por sorte, entereime a tempo) e fun ao concerto, que estivo fantástico. É como un "grandes éxitos" de toda a súa carreira en solitario, que xa dura máis de 20 anos, e rodéase dun fantástico elenco de artistas, músicas e cantoras que producen un espectáculo autenticamente apabullante.

Son 16 mulleres en escea:

- Mercedes Peón acompañada das súas compañeiras habituais agora, Ana Fernández e Mónica de Nut.

- Caamaño e Ameixeiras

- As cinco cantantes e pandereteiras de Raigañas

- As tres cantantes e pandereteiras de Xirifeiras (realmente creo que son catro, pero neste concerto só estaban tres)

- As dúas cantantes dun pequeno grupo, que me pareceu entender que se chamaban GaLíricas (nalgunhas webs chámanlles ConcertoTempo)

- A artista visual Laura Iturralde, que tamén estaba sobre o escenario producindo imaxes para a pantalla xigante do fondo.

Non sei se esta xira durará moito máis (non sei se escoitei que este do Ágora era o último concerto), pero se tedes a oportunidade, non o perdades.

Saúdos.

O dragón de ouro

Un ano máis, somos fieis á visita da espléndida compañía ourensá de teatro Sarabela, que raramente decepciona. Certo é que a obra desta vez non é a mellor que lles vin, pero tampouco a peor, porque non hai ninguén infalible.

Nesta ocasión representaron "O dragón de ouro" do autor alemán Roland Schimmelpfennig (totalmente contemporáneo, da mesma idade que os actores). Está ambientada nalgún lugar de Europa e todo xira en torno a un edificio que ten no seu baixo un restaurante asiático dese nome, e nos seus andares superiores viven diferentes persoas ás que lle pasan cousas de todo tipo. 

Hai moitas tramas mesturadas, pero suponse que a principal é que un neno que traballa no restaurante asiático de forma ilegal-alegal, que non ten papeis de ningún tipo, ten unha dor de moas insoportable, pero baixo ningún concepto pode ir a un dentista, así que os outros compañeiros do restaurante "resolven" o problema polos seus medios.

Saúdos.