Aos poucos, imos volvendo ao teatro. Recoñezo que son máis selectivo e cauto do que era antes da pandemia, e xa non vou a "todo", como antes, pero xa se chegará, espero. Escoiteille a algún crítico dicir que esta era a mellor obra galega da tempada. Non sei, fun a moi poucas como para comparar, pero tampouco me pareceu para tanto. Incluso me pareceu algo sectaria e sesgada ideoloxicamente, así que non o teño nada claro.
A obra está baseada nunha peza teatral de Manuel María (da que despois falaremos algo, pola súa enigmática orixe). Semella unha colaboración das compañías Incendiaria (da que forman parte Vanesa Sotelo e Davide González) e A Quinta do Cuadrante (da que forman parte Tito Asorey e Melania Cruz). A dirección é de Tito e a dramaturxia de Vanesa.
A enigmática orixe vén dos comentarios de Manuel María, dicindo que a escribira por encargo para o grupo de teatro da Asociación Cultural Auriense nos anos 70, pero que despois de comezar os ensaios, o grupo se disolvera. As persoas que se encargaron desta montaxe entrevistáronse con algunhas das persoas que formaban parte daquel grupo teatral, e ninguén deles lembraba nin ensaiar esta obra, nin que o grupo se disolvese naquel momento. Está claro que esa aura de misterio engade interese á obra.
Pareceume que basicamente a obra contaba a historia do nacionalismo galego durante o franquismo e comezo da transición, sobre todo dende o punto de vista da UPG, e ese proceso Manuel María debía coñecelo ben. Incluso hai burlas ben malvadas contra o grupo de Ramón Piñeiro, que non digo eu que non poidan ser merecidas (en maior ou menor parte), pero que amosa claramente o sectarismo dunha proposta, que pasado o tempo, se erixe como vencedora da mezquina loita entre galegusitas e nacionalistas, nunha época ben dura para todos.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario