Como xa dixen non hai moito tempo neste mesmo foro, a saga de catorce películas que rodaron ese pequeno grupo de persoas nos anos 40 baseadas nos relatos da Arthur Conan Doyle sobre o marabilloso personaxe de Sherlock Holmes, é unha auténtica delicia. E ademais son breves, duran pouco máis de unha hora a maioría. Unha destas noites tiña un pequeno oco e animeime a ver outra. Esta da que imos falar hoxe, supostamente, está baseada no relato "As cinco sementes de laranxa", pero creo que só o está moi lixeiramente. A historia é totalmente diferente: a orixinal tiña que ver co Ku Klux Klan estadounidense (aínda que transcorría en Inglaterra), mentres que esta sucede nunha mansión en Escocia, sen ningún tipo de relación co KKK.
"A Casa do Medo" foi dirixida (como sempre) por Roy William Neill en 1945. Como sempre, o elenco estaba protagonizado por Basil Rathbone e Nigel Bruce. Non creo que ningún dos secundarios destaque excesivamente, agás Paul Cavanagh, que xa tiña un papel destacado na anterior película desta saga, que vin hai poucas semanas.
A estraña historia ten lugar nunha luxosa mansión que hai a carón dun acantilado en Escocia. Todo comeza cando un empregado dunha empresa aseguradora vai visitar a Holmes e Watson, porque nesa mansión están pasando cousas moi estrañas. Alí xuntáronse sete excéntricos xubilados que se autodenominan "os bos camaradas", e que van pasar xuntos os últimos anos da súa vida. Asinaron unha póliza segundo a cal, cando morra cada un deles, o seguro pagaralles unha boa cantidade a todos os demais que lle sobrevivan.
Para a empresa aseguradora, o problema é que están comezando a morrer, e non puntualmente, senón todos seguidos, e de estrañas formas. Sempre que sucede unha desas mortes, o que vai morrer recibe, diante dos outros, que están sempre sentados á mesa, un sobre cunha cantidade variable de sementes de laranxa (non cinco). Por exemplo, cando morreu o primeiro, acaba de recibir un sobre con sete pebidas, o seguinte con seis, e así sucesivamente. En todos os casos, a morte era terrible, e o cadáver quedaba nun estado difícilmente recoñecible, agás por complementos como aneis, reloxos ou similares.
Sherlock Holmes e Watson achéganse á zona e incluso acaban morando na mesma mansión. E efectivamente, van caendo un tras outro, ata sobrevivir só o último, que como é lóxico, é o principal candidato a culpable, porque así cobraría todas as pólizas das mortes de todos os demais. Pero resulta que a historia é máis retorcida. Como está en Youtube, podedes vela alí sen problema.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario