Que fermoso é vivir!

Un Nadal máis botaron esta fermosa película no espazo de cine clásico da 2. Había moitos anos que non a veía, e como me soaba que o guión é fantástico (como así é), disfrutamos dela unha vez máis. Creía lembrar que a escena do intento de suicidio era ao comezo, e despois viña o gran flashback que o explicaba, pero non, é ao revés. Tamén me chamou a atención que, na parte final, na que se insinúa como sería o pobo se George Bailey non tivera vivido, a súa muller sería unha solteirona e bibliotecaria, dando exemplo do prestixio social desa nobre profesión. Por certo, o título orixinal era "É unha vida marabillosa".

"Que fermoso é vivir" foi dirixida por Frank Capra en 1946. O principal do elenco (hai moitos secundarios) está formado por James Stewart, Donna Reed, Lionel Barrymore, Thomas Mitchell e Henry Travers. Polo visto, foi un fracaso comercial, polo menos ao comezo, pero foi ganando moito prestixio co paso dos anos. Estivo nominado a varios Oscars, pero só ganou un por cuestións técnicas.

A película conta a vida de George Bailey. Un rapaz e home exemplar, que ten aspiracións, e que ten plans para abandonar a súa vila de Bedford Falls, pero que, unha vez tras outra, ten que descartar para seguir na vila participando ou levando a modesta empresa que fundara o seu pai, que non é moi potente pero é esencial para a comunidade (concepto ao que nos Estados Unidos prestan moita atención, aínda que despois son moi individualistas). Pero son a única competencia para o banqueiro Potter, despiadado e déspota, que pretende facerse con toda a vila.

Vense escenas ambientadas na súa infancia e adolescencia, nas que lle pasan cousas que despois serán esenciais na súa vida. Nun determinado momento, por un despiste do seu tío, perden un sobre con moitos cartos que provoca a ruina da empresa, e iso sucede na noite de Nadal. Totalmente desesperado, pensa en suicidarse tirándose dunha ponte ao río, pero nese momento entra en xogo Clarence, o seu anxo da garda, un anxo de segunda clase que estaba agardando por unha misión como esta para gañar as súas ás. Amósalle como sería a vila se el non tivera nacido, e aí decátase que era esencial na vila da vida, e volve á casa, onde descubre que os habitantes fixeran unha grande colecta que cubría sobradamente a pérdida do sobre cos cartos.

Saúdos.