Xa leríades por aquí unhas cantas veces que no espazo de cine clásico da 2 dos luns pola noite levan un mes botando películas de Sean Connery no seu papel de James Bond. E un día destes botaban "Nunca digas nunca xamais", título que me soaba bastante. O que non sabía era que esta película era tan peculiar e diferente ás outras en tantos aspectos. Agora o explico.
A película foi dirixida por Irvin Kershner (famoso por "O imperio contrataca") en 1983, e o elenco non estivo nada mal: Sean Connery, Kim Bassinger, Klaus María Brandauer, Bárbara Carrera, Max von Sydow, Rowan Atkinson.... Connery protagonizou as primeiras películas da saga a comezos dos 60, cando tiña pouco máis de 30 anos, pero a comezos dos 70 fartouse e dixo que "nunca xamais" volvería representar ese papel. Pero algo debeu pasar porque volveu cando xa pasaba dos 50, e iso nótase. Por outra banda, a película pareceume moi frouxa e disparatada.
De que trata? Buf, teoricamente un esbirro de Spectre, como sempre, dun xeito moi intelixente, consegue roubar dúas cabezas nucleares (ou algo así) dos Estados Unidos, e con iso intenta extorsionar á OTAN. A partir diso, Bond ponse a perseguir a outros dos líderes de Spectre, que é un tipo moi rico que vive nun iate moi luxoso, e obviamente consegue o seu obxectivo e bírlalle a moza, protagonizada por Kim Bassinger.
Pero xa vos digo, todo moi retorcido e inxustificable. A min normalmente me divirten as tramas desta saga, e resultan apetecibles, pero esta foi indixesta, e pareceume que non tiña nin pés nin cabeza.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario