Rebeca

Hai pouco botaron esta mítica película no espazo de cine clásico da 2, e en condicións normais a vería alí, pero houbo algo que mo impediu, que agora non lembro que puido ser, e como está dispoñible en Youtube, boteille un novo visionado, que ben o merece. Xa a vira hai moitos anos, e lembraba que estaba moi ben e a trama xeral, pero non os detalles. Unha das cousas que máis me chama a atención desta película (non sei se na novela orixinal de Daphne du Maurier sucede) é que a protagonista principal non ten nome, ou polo menos, non se coñece en ningún momento. Fascinante, porque non desaparece da pantalla en case ningún momento.

"Rebeca" foi dirixida en 1940 por Alfred Hitchcock, sendo a súa primeira película en Estados Unidos. Estivo nominada a moitos Oscars, pero só levou dous, entre eles o de Mellor Película, que foi a única vez que este director o conseguiu (e mira que fixo méritos para máis). No elenco destacan, obviamente, Joan Fontaine e Laurence Olivier, e entre os moitos secundarios destaca poderosamente Judith Anderson facendo de ama de chaves.

A trama é coñecida. Unha modesta e humilde señorita de compañía dunha señora insoportable coñece en Montecarlo a un lord inglés chamado Max De Winter. De feito, a que estaba obsesionada con trabar amizade con el é a súa xefa, pero o lord namora da súa criada e decide casar con ela inmediatamente. Algo xa se comentaba de que o lord estaba recuperándose da morte da súa anterior esposa en tráxicas circunstancias.

Chegan a Manderley, a mansión inglesa na que vive o lord, e dende o primeiro momento, todo o todos fanlle patente que a memoria da anterior esposa, Rebecca De Winter (obviamente, non aparece en ningún momento, pero case parece que si), é indeleble, e que lle vai resultar moi difícil facela esquecer e que non vai encaixar ben en ningún momento.

Polo que parece, todo o mundo a adoraba, especialmente a ama de chaves, a lúgubre señora Danvers, pero a nova esposa vai sabendo que, por exemplo, Max De Winter non tiña unha boa relación con ela e que, en parte, tivo algo ou moito que ver coa morte da súa muller, que pasaba tempadas soa nunha casiña na praia, co seu amante.

Saúdos.