Este é un grupo que sempre me gustou bastante. Hai bastante xente que considera que é un "two hit wonder" coas cancións "Eye in the sky" e "Don't answer me", pero eu puiden escoitar máis cancións e discos e creo que teñen moitísimo máis fondo de armario que ese. Sospeito que pasa o mesmo con outros grupos, pero iso de que algunhas cancións se convirtan en mitos e eclipsen ás outras sempre foi un misterio.
Tiven a sorte de ver a este grupo no ano 2004 no Coliseum da Coruña. Xa me causaran boa impresión, aínda que me quedou a sensación de que Alan Parsons (con 20 anos menos, tiña uns 55 daquela) xa estaba bastante orondo e algo perxudicado. Conseguín un disco recopilatorio e pouco despois toda a discografía, que escoitei con moita atención. Nesta ocasión o grupo segue soando de marabilla e Alan Parsons está aínda máis perxudicado (non ten gran mobilidade, e entrou apoiándose nun bastón, saíu sen el, pero anda lentamente e está case todo o tempo sentado durante o concerto).
O segundo pilar básico do "proxecto" era Eric Woolfson, que xa morreu hai uns 15 anos, e que xa non ía de xira con eles a outra vez que viñeron á Coruña, pero a súa obra pervive. Unha das cousas que me chama a atención deste grupo é o coidado que teñen o aspecto vocal. Para comezar, non teñen unha voz única, senón que poden cantar en modo solista catro ou cinco persoas diferentes do grupo. E por outra banda, fan moi ben os coros e as segundas voces. Parece mentira que me decatara deste detalle durante este concerto, cando soa exactamente igual que o disco.
Os integrantes e funcións da banda son os seguintes:
- Alan Parsons: guitarra acústica, teclados e voz. Entrou con axuda dun bastón e saíu andando lentamente, estivo todo o tempo sentado, agás cando tocou o teclado en "Sirius" (antesala de "Eye in the sky") e cando saudou antes dos bises. A guitarra acústica apenas se escoita en ningún momento, agás na balada "Time". O que si me sorprendeu é que foi a voz principal de "Don't answer me" (a segunda canción que tocaron), "Eye in the sky" (a última antes dos bises) e "Primetime", que mola mazo.
- P. J. Olsson: é o cantante principal, pero non a voz solista en todas as cancións, nalgún momento véselle tocando unha guitarra acústica e algunha pandeireta.
- Tom Brooks: teclados, que fixo algún guiño ao público coruñés tocando fragmentos de "Negra sombra" e da "Rianxeira".
- Guy Erez: baixo.
- Jeff Kollman e Dan Tracey, nas guitarras, cada un deles foi a voz solista dalgunha canción.
- Danny Thompson: batería.
- Todd Cooper: saxo e percusión, e tamén é a voz principal en varias cancións.
Con respecto á lista de cancións, comezaron con "Standing on a higher ground" (se non me engana a memoria), e a segunda xa foi "Don't answer me". A última do concerto convencional foi "Eye in the sky". Polo medio só houbo unha que non me soaba de nada, pode ser dese disco que sacaron no 2019. Nos bises tocaron dúas, a primeira sóabame algo, pero non demasiado, e a última foi "Games people play", que está ben para rematar porque é bastante movida.
Xa digo, son absolutamente calcado ao disco orixinal, como podedes comprobar no breve vídeo que poño aquí daquel día. Non se esperaba menos, e eles saben que o público vai para iso.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario