Oppenheimer

Supoño que xa dixen aquí nalgún momento que considero a Stanley Kubrick o mellor director de cine da historia. Iso non significa que todas as súas películas me gusten, pero creo que a maioría están moi ben e algunhas son simplemente sublimes, tendo en conta que non fixo demasiadas, só 12 ou 13 en case medio século de carreira. Na miña humilde opinión, o seu relevo no século XXI colleuno Christopher Nolan. E como non puiden ver moitas das súas películas no cine, animeime con esta no verán.

"Oppenheimer" foi dirixida por Christopher Nolan en 2023 (foi estreada hai poucas semanas). O papel principal foi para o irlandés Cillian Murphy (que xa demostrara antes as súas cualidades e aquí tampouco decepciona, en absoluto). Na nómina de secundarios hai un bo feixe, entre os que destacarei a Emily Blunt, Matt Damon, Robert Downey Jr. e Florence Pugh por presenza na película, e a Kenneth Branagh, Matthew Modine e Gary Oldman como ilustres actores que aparecen en pequenos papeis e que aparecen con frecuencia nas películas deste director. Tamén pode poñerse a lista de físicos e químicos ilustres que aparecen nesta película: Oppenheimer, Niels Bohr, Einstein, Richard Feynman, Fermi, Heisenberg, Gödel... sen mencionar os menos coñecidos popularmente pero que despois recibiron o Premio Nobel, que foron uns cantos.

Como a película aínda está nas carteleiras, a historia é relativamente coñecida e non quero destripar demasiado, tampouco desvelarei moito. A cinta trata en torno á historia de Robert Oppenheimer, que non estivo no partido comunista americano, pero si estivo cerca e tivo amantes e familiares que militaron nel. A pesar diso, foi seleccionado para dirixir o proxecto Manhattan, coa idea de crear unha bomba atómica estadounidense. Pero despois do "éxito" tivo problemas no seu propio país porque se desatou a febre do maccarthysmo.

Fálase moito da carreira científica cos alemáns, liderados por Heisenberg, e se cadra tamén cos soviéticos, que eran "aliados" durante a guerra, pero que obviamente non espertaban demasiada confianza. Teoricamente estaban deseñando a bomba para lanzala en Alemania, pero Alemania acabouse rendendo e Hitler suicidándose. E como os xaponeses colleron o relevo bélico e non parecían querer rendirse, a bomba tocoulles a eles.

O máis pesado da película son as investigacións sobre o propio Oppenheimer posteriormente para ver se lle renovan a acreditación máxima de seguridade para seguir dedicándose a esa tarefa. E a investigación máis ou menos paralela a un funcionario do goberno que traballou con el moitos anos e con quen tiña unha relación moi tirante. Aos estadounidenses esas cousas parécenlles interesantísimas, pero creo que a maioría do resto da humanidade non. E a min non, dende logo.

Saúdos.