Cando petan na porta pola noite

Este é o título da obra de Xabier Docampo que representa o volume número 90 da famosa Biblioteca Galega 120, que editou a Voz de Galicia no ano 2002, cando se cumprían 120 anos da fundación do xornal, e que está formado por 120 obras. Despois duns anos nos que non avancei na lectura desa colección, nos últimos 3 ou 4 retomei o ritmo e alá imos cara ao final.

É unha obra breve formada por catro relatos e un epílogo final que é case máis coñecido que os relatos. Os títulos deses catro relatos son: "O espello do viaxeiro", "O Fornadas", "A loba" e "O cumpremortes". O famoso epílogo títulase "Cando o autor fala de si".

Hai algún tempo comentei aquí, ao ler "O misterio dos fillos de Lúa", que levou tamén o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil, como tamén fixo esta obra, que aquela tiña un tono claramente infantil polo caracter, definición e diálogos dos personaxes. Porén, neste caso non me pareceu así en absoluto. De feito, os catro relatos son máis ben de medo ou terror e non teño tan claro que o público infantil os reciba con tanto agrado. Se cadra o xuvenil si, pero o infantil creo que vai tremer bastante con eles.

O epílogo comeza con este famoso  e impactante texto: 

Eu teño medo…

Cando petan na porta pola noite.

A estar só cando non quero estar só.

A estar no medio de moita xente.

A quedar só no mundo.

A non morrer nunca.

A morrer pronto.

A morrer estúpidamente nunha estrada.

A quedar inútil.

A tolear.

A que lles pase algo os meus.

A que os que quero non me queiran.

A perder o gusto polas cousas que me gustan.

A ter que vivir sempre nunha cidade.

A que non haxa flores.

A que non haxa animais en liberdade.

A non poder mirar as estrelas pola noite.

A non poder mirar  a paisaxe no outono.

Ao mar (desde o mar).

A mirar un día para o ceo e non ver un paxaro.

A que non  haxa troitas nos ríos.

A ter que ir á guerra.

Á guerra, aínda que non teña que ir.

Ás almas miserables.

Aos que sempre din a verdade.

Aos que menten sempre.

A pasar fame.

Aos contos de medo.

As películas de medo.

A ir o dentista.

A montar en avión.

A non ter medo a nada.

Cando pasa moito tempo sen que ninguén pete na miña porta.

A…

Saúdos.