Mai + Carabela

Onte tivo lugar a terceira xornada do ciclo Xullo Pop deste ano, organizado, como sempre, pola Deputación da Coruña no Teatro Colón. O anterior artigo deste blog foi para falar do primeiro concerto deste ciclo, o de Lucía Aldao presentado "Pava 2". Salteime o segundo, onde actuaba "O portughés", que polo visto é un dos iniciadores do trap en galego. Como é un xénero que non me interesa en absoluto, decidín descansar.

Esta terceira xornada constaba dun concerto dobre. Primeiro actuaba Mai, o novo proxecto "en solitario" de Iseo Agilda, que participa en moitos grupos galegos, dos que seguramente destaca Sacha na horta e Blues do país. E o segundo concerto era de Carabela, un novo grupo de Noia.

Eu xa lera algo sobre Mai, e xa soaba a marcianada sideral, pero finalmente, acaba resultando bastante agradable. A posta en escea é bastante curioso, cun aro ateigado de vexetación que sube e baixa varias veces no concerto, arroupando á cantante. Ao final, mercamos o disco e Iseo púxonos unha dedicatoria. Toda a temática do disco ten que ver cun certo panteísmo e nova relación coa natureza, polo que me pareceu entender. O grupo está formado pola cantante, un violonchelista, unha corista que tamén toca a pandeireta, un percusionista e un teclista.

Despois dunha media hora de parón para desenchufar os instrumentos do primeiro grupo e enchufar os do segundo, tocou o grupo noiés Carabela, que pretende facer unha mestura de pop e electrónica, pero a min pareceume que caía moito máis no segundo que no primeiro. Recoñezo que non me gustou demasiado a súa proposta e que marchei cando levaban 3 ou 4 cancións, porque non conxeniaba en absoluto co que eles facían. Teñen unha cantante, un teclista, un baixista e outro compoñente que se encarga da guitarra e das programacións. O meu problema con estes grupos de música electrónica é que eu recoñezo ser xa un tipo chapado á antigua, e gústame bastante que a música que escoito no concerto se produza alí nese intre, e non me gusta tanto que vaia pregravada (aínda que cada vez acepto máis proporción disto). Nunha das primeiras cancións que tocaron, case todo o que se escoitaba comezou a soar cando o programador tocou un botón ou un pedal (non me fixei no que fixo exactamente, pero foi un escándalo, estaban en silencio e un segundo despois parecía que había unha orquesta, e a inmensa maioría do que soaba non saía dos músicos que estaban no escenario). Nun determinado momento, unha pandeireta que estaba sendo tocada non se escoitaba en absoluto, cando se tocaba a guitarra, ou non se notaba, ou era totalmente estridente... Non sei, a miña experiencia co grupo foi breve pero o desencontro foi total.

Saúdos.