Con saias e a rachar

Coido que esta película xa a vira enteira algunha vez, pero é unha desas comedias tan redondas, que un novo visionado de cando en vez nunca lle fai mal. Botárona no espazo de cine clásico da 2 e sempre é un pracer.

Aquí vou comezar co tema do título, que neste caso é un lío gordo, parece. O orixinal é "Some like it hot", que parece significar algo así como "A algúns gústalles quente" ou "A algunhas gústalles quente". Aínda que a palabra HOT me resulta algo confusa aí, porque nun diálogo fálase dun novo estilo musical que está tendo moito éxito, e que se chama o "hot", unha variante do jazz. Ao mellor o título fai referencia a iso, pero en calquera caso, non semella un título demasiado acertado, xa na versión orixinal. A versión española "Con faldas y a lo loco", e a galega "Con saias e a rachar" (copia da anterior) son moi frouxas, pero polo menos fan referencia á principal característica da historia, o travestismo de dous dos personaxes. E en Hispanoamérica a titularon "Una Eva y Dos Adanes" (sen comentarios) e "Algunos prefieren quemarse", que é a tradución máis parecida ao orixinal, pero que tampouco queda nada claro a que se refiren.

A película é do ano 1959. Foi dirixida por Billy Wilder, e as tres principais estrelas foron Marilyn Monroe, Jack Lemmon e Tony Curtis, escoltados por secundarios ben solventes. Parece que nas películas de Billy Wilder o máis importante era o equipo de guionistas, formado por el mesmo e o seu colega I.A.L. Diamond. Onte pareceume escoitar na presentación que estaba baseada en versións anteriores francesas e alemás.

Está ambientada no mafioso Chicago de 1929. Dous músicos que se ganan a vida na licenciosa vida nocturna do Chicago da época, teñen a desgraza de presenciar o asasinato dun mafioso a mans doutro aínda moito máis perigoso. Conseguen escapar, pero a partir de aí serán perseguidos para que non dean testemuña do que viron.

Por unha casualidade, conseguen fuxir a Florida durante unhas semanas para tocar nunha orquestra de "señoritas", pero para poder facer iso, teñen que disfrazarse de mulleres, facéndose pasar por unha tal Josephine e unha tal Daphne. Todo vai saíndo máis ou menos ben, pero quedan prendadas (sobre todo un deles) pola cantante do grupo, que é alcólica pero moi encantadora.

Chegan a Florida, e un deles, leva unha dobre vida para intentar seducir á súa compañeira cantante, facéndose pasar por un ricachón. E un vello ricachón de verdade namórase do outro membro da parella de músicos, sen decatarse dalgo bastante obvio, que é un home disfrazado de muller. Por unha casualidade, o mafioso de Chicago e a súa banda chegan ao mesmo hotel que que eles/elas tocan e durmen, e teñen que volver a fuxir.

En definitiva, unha comedia moi agradable e intelixente. Na presentación tamén me pareceu escoitar un comentario interesante: semella que Marilyn estaba tamén alcolizada no mundo real, e os tiña absolutamente desesperados, porque lles obrigou a repetir algunha toma moitas veces, polo visto era incapaz de memorizar o seu papel. Pero vaia, non sei canto hai de real ou de moito.

Saúdos.