Comecei forte esta Semana Santa, lendo "Os mitos gregos" de Robert Graves. Tiña uns cantos libros para escoller, de temáticas variadas, pero casualmente o outro día vin un fragmento da transmisión da nova obra de teatro do Centro Dramático Galego, titulada "O charco de Ulises" e baseada en parte na mitoloxía grega, e decidinme por este libro.
O libro está moi ben, sempre tendo en conta como é a mitoloxía grega clásica, na que se mesturan deuses, xigantes, titáns e humanos de forma bastante estraña, uns pasan de mortais a inmortais por estrañas razóns, case todos son capaces de transformarse en seres doutras formas (uns máis que outros, claro) e, en definitiva, é mitoloxía, e as historias hai que collelas con moitísima cautela, porque incluso sendo flexibles mentalmente, hai veces que xa non sabes por onde saír.
O libro está estruturado nos seguintes sete capítulos:
- No principio
- Os deuses olímpicos
- Sobre heroes, deuses e homes
- Minos e Teseo
- Tebas e Micenas
- Heracles (nalgúns sitios coñecido como Hércules)
- Os argonautas e Medea
E hai que ter en conta que non se mencionan dúas historias posteriores moi coñecidas grazas a Homero. A Odisea, porque que eu lembre, o nome de Odiseo ou Ulises non sae en ningún momento. Nin a Ilíada, novela na que se conta a guerra de Troia (tamén coñecida como Ilión). Si que aparecen Agamenón, Menelao, Príamo, Paris e Helena, pero non se fala da guerra de Troia, que veu despois.
En definitiva, que se pasa moi ben lendo o libro, pero claramente botei algo en falta ao final. A este libro víñalle de marabilla un glosario de nomes ao final, para saber en que lugares se mencionaba a cada personaxe. Porque hai centos de personaxes, e hai frases autenticamente endiañadas con dez ou doce nomes entre amigos, inimigos e familiares, resulta moi denso e imposible de seguir o fío por momentos.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario