Papillon

Varias veces me cruzara con esta película, e estaba convencido de que xa a vira, polo menos algúns fragmentos. Onte tiven a posibilidade de vela completa, fíxeno e non me soaba absolutamente de nada, non sei onde puido estar a confusión. Foi dirixida en 1973 por Franklin Schaffner e protagonizada nos seus papeis principais por Steve McQueen, sobre todo, e algo máis secundario por Dustin Hoffmann.

Polo visto, está baseada nunha novela supostamente autobiográfica de Henri Charriere, publicada en 1969. Lin nalgures que se pon en dúbida a súa veracidade. A min chamoume a atención algún detalle xeográfico algo incrible. Por exemplo, que cando conseguen escapar da prisión na Guaiana Francesa, chegan a Honduras, que queda a moitísima distancia. Resúltame algo estraño crer que non tocaran costa antes en ningún sitio.

A historia está ambientada a finais dos anos 30 e comezos dos 40. Os que se consideran os presos máis perigosos de Francia son levados á Guaiana Francesa, e alí son moi mal tratados. O preso protagonista, que ten o alcume de Papillon (que significa "bolboreta" en francés, e que leva tatuada unha no peito), chega alí coa intención de fuxir o antes posible, porque di que non é culpable do crime do que se lle acusa. Coñece nada máis chegar a Degà, un falsificador que ten a capacidade para facer billetes con moita facilidade, ao que todos coñecen e do que se queren aproveitar. Papillon ofrécelle protección, e o outro acéptaa, pero acaban facéndose moi amigos.

A historia é bastante incrible. Consegue fuxir do primeiro cárcere, cólleno e lévano a unha de máxima seguidade, na Illa de San Xosé, de onde sae case morto e moi envellecido, aínda que tamén finxía demencia. De volta no continente e coa axuda de Degà, consegue escapar de novo nunha barca, e non se sabe moi ben como, din que chegan a Honduras (aínda que a min me parece demasiada distancia, ao mellor era Venezuela ou Brasil).

Alí están a punto de collelo de novo, pero consegue escapar e chega a unha tranquila comunidade rural onde o aceptan, fai boas migas cunha indíxena, faille unha tatuaxe dunha bolboreta ao ancián xefe, e danlle como premio unhas cantas perlas. Intenta marchar e chega a un convento onde o traizoa a nai superiora e volven apresalo.

Dalí lévano á Illa do Diaño, onde tamén está Degà. Dalí é case imposible escapar, porque non hai praias de ningún tipo, todo son acantilados. Degà decide quedar, pero el escapa (non hai vixianza de ningún tipo, dada a suposta imposibilidade de escapar) montando enriba duns sacos que levan cocos. E aí remata a película.

Dende logo, a película ten trama e non aburre. Pero si, resulta algo incrible por momentos que a esa persoa neses anos da súa vida lle pasara todo iso. Pode ser, pero....

Saúdos.