Despois de moito tempo sen facelo, volvín ver unha película de cine clásico no canal fascistoide Trece, no espazo dirixido por José Luis Garci e que, como xa dixemos aquí algunha vez, fai exactamente o mesmo que facía hai 20-30 anos na 2 en "Que grande es el cine". Nesta ocasión era "Badaladas a medianoite", unha estraña película que foi un dos empeños persoais de Orson Welles. Welles e Shakespeare semellan unha boa combinación, así que había que probar.
Foi dirixida en 1965 por Orson Welles. Foi unha produción hispanosuíza que se rodou en España e os papeis principais foron para Orson Welles, Keith Baxter, John Gielgud, Jeanne Moreau, Margaret Rutherford, Norman Rodway e Fernando Rey. O guión está baseado en varias obras de Shakespeare nas que aparece o omnipresente personaxe de John Falstaff: "Enrique IV", "Ricardo II", "Enrique V" e "As alegres comadres de Windsor". Por todo o que dicíamos, o produto final debería ser apabullante, pero a min deixoume algo frío.
O rei Enrique IV sucedeu a Ricardo II, ao que matou. O que se cre verdadeiro herdeiro de Ricardo II (típico problema da monarquía), está preso en Gales, así que os seus principais aliados comezan a conspirar para intentar nomealo rei.
Hal, o fillo maior de Enrique IV e príncipe de Gales, non presta maior atención ao seu cargo e está continuamente de xolda en tabernas e con prostitutas e ten como principal amigo a John Falstaff, un vividor que se aproveita desa amizade.
Despois de diferentes batallas, a saúde de Enrique IV comeza a deteriorarse e Hal comeza a dar pequenos indicios de que podería recuperar o seu interese polo labor monárquico. Finalmente morre o rei e chega a quenda de Hal, quen esquece a antiga amizade con Falstaff, que xa tiña previsto medrar á súa costa, e convértese nun rei responsable e cabal.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario